door Eric van Balkum
Vorig jaar nam ik de voorzittershamer over van Jeroen Meijer toen ik – hernieuwd – toetrad tot het bestuur van Bamboe Acht. En het Valentijnstoernooi van afgelopen zaterdag was het eerste vanuit die nieuwe rol.
Jeroen – decennialang professioneel actief op toernooilocatie Hageveld én het gezicht van het Valentijnstoernooi – introduceerde mij bij de facilitair manager van de middelbare school voor een gesprek over de continuering van de lange samenwerking. Dat verliep gelukkig positief zodat we ons toernooi kunnen blijven aanbieden zolang hij daar de verantwoordelijke is.
Met die drempel overschreden konden de voorbereidingen van start gaan voor het 17e Valentijnstoernooi. Bij het grootste deel van de organisatie konden we bogen op ruime ervaring. De facilitair manager had echter aangegeven steeds meer moeite hebben om leerlingen – in de net beginnende vakantie – te interesseren om ons bij te staan op de wedstrijddag.
Dus was het nodig een kakelvers team te formeren – twee tieners en een twen – rondom een eveneens onervaren floor manager (ik). Gelukkig had diens ervaren voorganger een degelijk draaiboek overgedragen.
De belangrijkste onvoorspelbaarheid en daarmee de voornaamste stressfactor zit ‘m altijd in de samenstelling van het deelnemersveld. Toernooiorganisatoren staan voor de uitdaging om de risico’s op incomplete tafels te minimaliseren. Daarbij zijn ze gebaat bij zoveel mogelijk flexibiliteit en reservespelers die op het laatste moment kunnen worden opgeroepen.
Bij deze editie beschikten we in beide categorieën over drie reserves. Daarmee dachten we voor elke variant een oplossing te hebben. Bij vier uitvallers schrap je namelijk een hele tafel.
Maar op welk moment laat je drie reserves toe? Kun je het maken eenmaal tot de deelnemersveld toegelaten reserves weer af te bellen? Hoe flexibel ben je nog op de ochtend zelf?
Op donderdag bleken enkele personen op de reservelijst niet meer beschikbaar (andere plannen gemaakt). Vrijdagmorgen kregen we een afmelding, zaterdagochtend nog twee. Dan ben je heel blij dat een clubgenoot uit Amsterdam sowieso naar Hageveld komt, onafhankelijk of hij kon spelen of niet, en een andere bereid bleek als recreatieve speler in de wedstrijdcategorie aan tafel te verschijnen. Uiteindelijk kregen we de 36 tafels vol door het dagteam te halveren.
De beide overgebleven hulptroepen werden in het diepe gegooid, waar ze zich dankzij de schriftelijke instructies en hun eigen inventiviteit prima drijvende hielden. En onze eigen Jacqueline zorgde voor correcte loopschema’s en een vlotte en betrouwbare verwerking van alle scores.
En dan het toernooi zelf… Ondanks – of was het dankzij? – dat ik mijn aandacht over veel zaken moest verdelen ging het aan de speeltafel heel behoorlijk. Zo versloeg ik de huidige Nederlands Kampioen en wist ik 11 tafelpunten te behalen.
Normaal verdiep ik mij tijdens een toernooi in het wedstrijdverloop en houd ik mijn scores bij in een app. Ditmaal kwamen de klassementen pas tot mij toen ik de podiumbestormers mocht aankondigen.
Michel Van Damme, EMA-waarnemer en een van de slechts vijf buitenlandse spelers – wist al zijn partijen te winnen en daarmee het toernooi in de wedstrijdcategorie. Jarenlang keek hij begeerlijk naar het bamboeblok dat zijn broer Peter 14 jaar geleden – als tweede in de uitslag – veroverde. Op dat van Michel prijkt echter een 1!
Er was zelfs een tweede speler die vier tafelzeges boekte. Op elk ander toernooi zou Marcel Tjon-a-Sam op de hoogste podiumtrede hebben gestaan, maar hier moest hij buigen voor zijn Belgische concurrent. De traditie van goede resultaten van de thuisclub werd hoog gehouden door Ineke Koster (3e), die alleen in de derde ronde moest buigen voor een clubgenoot (ik).
De recreantenkampioen van deze toernooi-editie is Eline West, die als vertegenwoordiger van de Hoeksteen van Utrecht 14 punten bijeen speelde.
0 reacties op “Het Valentijnstoernooi door een voorzitterbril”